{ b u t t e r f l y }

Title: WHAT IS YOUR TYPE? MAN!
Status: Chapter8 conclude?
Pairing: Tempo x Jiyong
Author: whatever (ลิงเผือก)
Rating: PG-13

------------------------------------------------

ฟิกไร้สาระมาล่ะ หวังว่าจะยังมีคนจำได้ = =

 

 

                ให้ทาย...ผมเสร็จพี่ท็อปไหม...

ก.       เสร็จแน่ แรดอย่างแก

ข.       หึหึๆ เสร็จหลายรอบด้วย

ค.       ไม่หรอก พี่ท็อปคงเห็นใจ เปลี่ยนใจทีหลัง

ง.        ไม่เสร็จหรอก ชิงสุกก่อนหาม เรื่องก็จบก่อนวัยอันควรสิ...

คำตอบ....

ปิ๊งป่อง....

ข้อ ง.งูครับ = =

ผมทำหน้าเซ็ง ผมไม่ได้เสียดายที่อดเป็นของพี่ท็อปนะครับ อย่าเข้าใจผิด (แอบเสียดายลึกๆอะดิ) แต่ที่ทำหน้าเซ็งนะ ก็เพราะว่าตอนนี้....

ชิ้ง~~~~~~~~~~~

วับ~~~~~~~~~~~~~~~

อื้อฮือ...จะส่งสายตาเป็นกระแสไฟฟ้าแบบนี้ให้กันอีกนานไหมครับ ผมเซ็งจะแย่แล้วนะ ส่งข้ามไปข้ามมาอยู่เนี่ย รำคาญเป็นนะโว้ย

ผมรอดมาได้ยังไงนะหรอครับ ต้องย้อนความกลับไปในเหตุการณ์อัปรีย์คืนนั้น...

            “จียง พร้อมไหม...”

            “ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย”

            “พี่จะเข้าไปแล้วนะ”

            ม่ายจริงงงงงงงงงงงงงงงงง ใครก็ได้ช่วยผมที!!!!!!!!!!!!!!!!!!

ผาง!!!!!

ดูเหมือนคำอธิฐานของผมจะเป็นจริงขึ้นมา วินาทีที่พี่ท็อปกำลังจะสอดใส่ความเป็นชายของตนเข้ามาในตัวผม ก็ถึงกับต้องชะงักกึกเมื่อประตูบานใหญ่ถูกถีบจนกระเด็น ทั้งๆที่ล็อกห้องมาอย่างดีแล้วแท้ๆ

“ไอ้เทม... แกตาย!!!!”

ตุ๊บ! พลั่ก! เพล้ง! โครม! เฟี้ยว!(?) ฉึก!(?)

ใครคืออัศวินขี่ม้าขาวผู้นั้น... ใครคนนั้นคือใครกัน...

จะใครล่ะครับ... พี่อิมแทบินน่ะสิ... = =

ตอนนั้นผมได้งงว่าพี่แกมาได้ยังไงกัน จนกระทั่งไอ้เพื่อนเบ้ของผมมันเดินเข้ามาช่วยพยุงผมพร้อมกับจัดการเสื้อผ้าผมให้เรียบร้อย แล้วก็หิ้วปีกจากไป...

ปล่อยพวกพี่ทั้งสองตบตีฆ่าฟันกันไป...

“พี่แทบินมาได้ไงวะ”ผมถามเพื่อนผมด้วยเสียงเมาๆ

“ข้าโทรตาม”

“โทรตามทำไมวะ”

“ก็ข้าคิดว่าเอ็งคงยังไม่อยากเสียตัวให้กับพี่เทม เดี๋ยวเรื่องมันจบเร็วเกิน แกไม่ทันได้เล่นตัว” = = นี่หรือคือเหตุผล... มันฟังดูพิกลๆอยู่นะแล... “อีกอย่าง ถ้าแกเสียตัวให้พระเอกก่อน เรื่องมันจะไปมันส์อะไร ไม่ได้ๆ มันต้องมีอะไรให้ลุ้นกว่านี้”

ทำไมผมรู้สึกเหมือนคนแต่งมันจ้างไอ้แทยังไว้ค่าตัวสูงวะ มันถึงได้ทำงานดีขนาดนี้...

“พี่เทม เจ็บมากไหมคะ”ซอนเยว่าพร้อมกับเปลี่ยนผ้าพันแผลที่หัวให้พี่ท็อป ผมได้แต่มองภาพตรงหน้าอย่างอารมณ์เสีย เห็นจนเอียนจนจะอ้วกอยู่แล้ว ไอ้ภาพแฟนจอมปลอมผมไปนั่งปฐมพยาบาลให้พี่ท็อปเนี่ย

รำคาญลูกตา!

เออ งั้นกรูกระแดะทำบ้าง!!!

“พี่แทบิน เจ็บมากไหม”ผมจับคางพี่เขาให้หันมาทางผม ก่อนจะแตะเบาๆที่รอยแตกตรงหัวคิ้ว พี่แทบินถึงกับกระพริบตาถี่ๆมองหน้าผมอย่างงุนงง ผมขยับตัวเบียดชิดพี่แทบินมากขึ้นจนแทบจะขึ้นไปนั่งตัก ขณะที่ค่อยๆไล้นิ้วไปตามแผลเบาๆ

“ขอบคุณพี่มากนะ ที่เข้ามาช่วยผมจากไอ้หื่นกาม!”ผมหันไปกระแทกคำว่าหื่นกามใส่พี่ท็อป จนทำเอาพี่แกผงะไปแวบหนึ่ง ก่อนจะวางมาดนิ่งน่าหมั่นไส้เหมือนเดิม “พี่เลยต้องมาเจ็บตัวเลย”

“ไม่เป็นไรหรอก เล็กน้อย...”

ก็จริงอย่างที่พี่แทบินว่าแหละ...เล็กน้อย... มันเล็กน้อยจริงๆนะ แผลพี่แทบินนะไม่หนักหนาอะไรเลย ดูไซส์กล้ามของทั้งสองคนคงเดาได้นะ = = แต่พี่แทบินแกก็มีพลาดบ้างแหละที่โดนพี่ท็อปต่อยกลับ หรือถีบกลับ แต่คิดว่าพี่เขากระเทือนสักแค่ไหนกันเชียว

“ปากแตกเลย...”ผมพูดต่อก่อนจะโน้มหน้าเข้าใกล้แล้วเป่าที่แผลนั่นเบาๆ

“เลี่ยน!”เสียงแขวะดังมาจากไอ้คนหน้าเข้มที่เอาแต่เก๊กหล่อให้แฟน(ปลอมๆ)ของผมเอาใจ “เป่าแล้วคิดว่าจะหายเจ็บรึไง”

“ไม่ต้องมายุ่งเรื่องของคนอื่นได้ไหมล่ะ ไอ้หื่น!”ผมด่ากลับให้ขณะที่พิงซบไหล่พี่แทบินจนทำเอาพี่แกตัวแข็งไปทันที

โฮกกกกกกกกกกกกกกกก!!!

ไม่อยากจะเชื่อว่าตัวเองจะแรดได้ขนาดนี้!

“เออ! ไม่อยากยุ่งหรอก เรื่องของคนแรดๆอะ” พี่ท็อปว่าก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินจากไป ส่วนซอนเยก็รีบวิ่งตามไป ผมถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่งก่อนจะกลับไปนั่งท่าปกติ ชิ! หมั่นไส้ชะมัด!

“ประชดแบบนั้นจะดีหรอ”พี่แทบินถามผมพร้อมกับยิ้มชืดๆมาให้...  เอ่อ...ขอโทษ ที่ใช้พี่เป็นเครื่องมือ ผมไม่ควรเล่นกับความรู้สึกพี่แบบนี้เลย...

“ดี ช่างหัวมัน รำคาญลูกตา หมั่นไส้! ไอ้หื่นแบบนั้น ชิ!”

“พี่หมายถึงซอนเยที่เป็นแฟนเรา...” อ้าว เวรกรรม = =

“เออ ก็นั่นแหละ น่าหมั่นไส้เหมือนกัน ชิ!” ผมแกล้งเนียนโวยวายต่อก่อนจะทำแก้มป่องอย่างหัวเสีย

จุ๊บ!

“เฮ้ย!!!” ผมร้องลั่นเมื่อพี่แทบินหอมแก้มผมไปฟอดหนึ่ง “พี่ทำอะไรนะ”

“ก็นายทำแก้มป่องแล้วน่ารักนี่หน่า” เสียงทุ้มอธิบายต่อพร้อมกับระบายรอยยิ้มไปบนใบหน้า แต่คำชมแบบนั้นทำให้ผมถึงกับหน้าร้อนวูบ

“รำคาญโว้ย!”เสียงหวานโวยวายดังขึ้นก่อนจะกระแทกเท้าปึงปังเดินออกนอกห้องไปพร้อมกับปิดประตู...

ปัง!!!

เอ่อ...พี่ดองอุคเป็นอะไร...

“พี่ดองอุคเป็นอะไรอะพี่แทบิน”ผมหันไปถามพี่เขาอย่างงุนงงหลังจากมองตามไป

“....ช่างเขา”

“จะดีหรอพี่ คู่หูพี่นะ”

“....ช่างเขา”พี่แทบินยืนยันคำเดิมก่อนจะเสหน้าออกไปทางอื่น ทิ้งให้ผมได้แต่ขมวดคิ้วงง

“หมดกัน คัพเปิลที่ฉันสร้างสรรค์~~~~~~~~~”พี่เท็ดดี้ออกมาคร่ำครวญพร้อมกับทรุดลงเกาะกับโซฟา ผมและพี่แทบินได้จ้องมองพี่เขาด้วยสายตาปลง... และอาลัยให้กับพี่แก “จินฮวาน แกช่วยฉันที...”

“ไม่ต้องมายุ่ง ฉันเป็นประธานแค่ในนาม” และนั่นก็คือ...วลีเด็ดของพี่แก....

 

 

ผมเดินกลับหอตัวเองอย่างหน่ายๆหลังจากที่ขับรถไปส่งซอนเยที่บ้านมา หมู่นี้พ่อแม่ซอนเยคงรักผมพิลึก ที่ทำตัวเป็นญาติที่ดีคอยรับคอยส่งเธออยู่ตลอดเวลา เหอะๆ คิดแล้วก็ยังหมั่นไส้ญาติตัวเอง ดูแลกันอยู่ได้ ดูแลกันเข้าไป ตกลงว่าเธอจะมาเป็นแฟนใครกันฮะ

“เฮ้อ...”ผมถอนหายใจเฮือกให้กับชีวิตวุ่นๆของผม ที่เกือบจะเสียเวอร์จิ้นให้กับไอ้คุณพี่เทมสุดหล่อหื่นกามนั่น ให้ตาย เสียวไส้ชะมัด ถ้าตอนนั้นพี่แทบินไม่ได้เข้ามา....ผมก็คง...

ไม่อยากจะคิด...

จะเจ็บขนาดไหนวะ....

.

.

.

เฮ้ย!!! มาสงสัยเรื่องเจ็บทำไมเล่าวะ! มันต้องไม่ควรเกิดขึ้นตั้งแต่แรกแล้วด้วยซ้ำสิวะ!!!!

ปวดประสาทตัวเอง...

ก็บอกว่าแมน บอกว่าแมน แม่งทำไมเสือกมาคิดบ้าคิดบออะไรอยู่ได้ อย่าบอกนะว่าเสียดายอะ จะบ้ารึไง ดีแค่ไหนแล้วที่ไม่ถูกผู้ชายด้วยกันข่มขืนเนี่ย โว้ย.... (แน่ใจว่าข่มขืน...ไม่ใช่สมยอม??)

คิดๆแล้ว ตอนนั้น...นัยน์ตาคู่นั้น... สายตาแบบนั้น... มันชวนให้รู้สึกใจเต้นแปลกๆแหะ แถมยังรู้สึกหน้าร้อนๆอีกด้วย

ผมทรุดตัวลงกับม้านั่งแถวนั้น จุดบุหรี่ขึ้นสูบ เฮ้อ...ค่อยรู้สึกสงบขึ้นหน่อย

เอ๋...นั่นใครอะ ไมดูคุ้นๆจังเลยวะ... คุ้นๆเหมือน...

“พี่ดองอุค!”ผมร้องเรียกพี่เขาก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปหา พี่ดองอุคกำลังเดินโซซัดโซเซไปทางหอ ดูสภาพไม่ต่างกับคนเมา “พี่เป็นอะไรอะ”

“ไม่ต้องมายุ่ง!”พี่ดองอุคสะบัดตัวทันทีที่ผมเอื้อมมือแตะ ในมือของพี่แกถือกระป๋องเบียร์อยู่ ก่อนจะยกมันขึ้นดื่มแล้วเขวี้ยงทิ้งอย่างไม่ใยดี ผมพยายามเข้าไปจับตัวพี่เขาใหม่ แต่พี่เขากลับโงนเงนเซล้มใส่ผม อ่อก!

“พี่ดองอุค ยืนดีๆสิครับ”ผมร้องก่อนจะพยายามจัดแขนพี่เขาพาดบ่าไว้ ไม่ไหว ไม่งั้นมีหวังผมจะได้ตัวเตี้ยลงอีกแน่เลย

“ไอ้คนบ้า! ไอ้คนเลว!” พี่แกด่าใครเนี่ย = = แต่ไม่ว่าจะใคร มันเข้าเต็มๆหูผมอะครับพี่ เห็นใจผมนิดหนึ่งสิครับ

“พี่ดองอุคๆ นี่ผมจียงนะ”

“ไอ้คนหน้าหม้อ! ไอ้โฮโม!” โอ้โห...เป็นชุด ไม่ว่าพี่แกจะด่าใคร แต่ทุกคำตอนนี้มันกระแทกเข้าใส่ผมเต็มรักหมดทุกคำ พี่ครับ...เก็บไปด่าทีหลังได้ไหม... = =

ผมไม่รู้ว่าเพราะอะไร ถึงได้ทำให้พี่ดองอุคถึงขั้นเมาหัวราน้ำแบบนี้ เมาจนไม่มีสติอะไร นอกจากเอาแต่โวยวายด่ากราดไปทั่ว แต่เท่าๆที่ฟังดูก็คงจะด่าอยู่แค่คนเดียวแหละ แต่คนๆนั้นเป็นใคร...อีกเรื่องหนึ่ง...

ผมแบกพี่เขาไปถึงห้องพี่แกอย่างยากลำบาก ผมตบหากุญแจห้องตามกระเป๋ากางเกงของพี่แก ก่อนจะเจอ...เออ...ดี ต้องมาล้วงกระเป๋ากางเกงผู้ชายด้วยกันเนี่ยนะ ผมเปิดประตูห้องพี่แกเข้าไป เอ๋... ห้องนี้ก็อยู่คนเดียวอีกแล้วหรอ ทำไมถึงได้ใช้หอกันเปลืองแบบนี้นะ

หรือรูมเมทพี่แกไปอยู่ห้องอื่น... เออ ช่างเหอะ

ผมโยนพี่ดองอุคลงกับเตียง โอ๊ย ปวดไหล่ชะมัด พี่ดองอุคไม่ได้ตัวหนักหรอกนะ แต่ก็ตัวใหญ่กว่าผมอยู่ดี ผมยืนทุบๆไหล่ตัวเองอยู่ครู่ใหญ่ก่อนจะเดินกลับห้อง

“คนบ้า...” เสียงพี่ดองอุคดังมา ทำให้ผมชะงักเท้าก่อนจะค่อยๆหันกลับไปมอง เฮ้ย!!! พี่ดองอุคร้องไห้!!! มาดนางพญาแบบพี่แกร้องไห้ เรื่องนี้ต้องไม่ธรรมดาแน่นอน!

ผมปิดประตูห้องพี่แกให้เรียบร้อยก่อนจะเดินลากเก้าอี้เข้าไปนั่งใกล้ๆ พี่ดองอุคนอนกอดตัวเองนิ่งๆ น้ำตาไหลไป ขณะที่ปากก็ยังพร่ำด่าไม่หยุด... นี่พี่...ดูท่าทางจะยังไว้ลายความเป็นนางพญา แม้จะเมาอยู่ก็ตาม = = แถมด่าแต่ละคำ ผมล่ะนึกสงสารคนที่โดนด่าอยู่จริงๆ

“พี่ดองอุค พี่ด่าใครอยู่อะครับ” ผมถามไปงั้นแหละ ผมไม่คิดว่าพี่แกจะได้ยินผมแล้วมีสติตอบอะไรแบบนั้นหรอก เอาจริงๆ แค่สติพอจะได้ยินก็คงจะไม่มีแล้วแหละ

“ฮึก...คนบ้า ไอ้ถึกหน้าหล่อบ้า...” = = อื้อฮือ... พี่กำลังบอกใบ้ผมรึเปล่าว่าคนที่พี่ด่าเป็นใคร ถึก...และหล่อ... เอ๋...ใครกันนะ

“ไอ้บ้า ไอ้แว่นเรย์แบนงี่เง่า” เอ่อ... มันชักจะรู้สึกคุ้นๆแล้วนะ มัน... คุ้นมากเลยนะ ไอ้แว่นเรย์แบนนี่อะ...

“ไอ้บ้า ชอบโชว์กล้าม” = = เอ๋...ยิ่งคุ้นใหญ่เลย โชว์กล้าม แสดงว่าต้องกล้ามงาม หุ่นต้องเฟิร์ม อาจจะชอบใส่ฟิตๆมั้งพี่ดองอุคถึงด่าว่าชอบโชว์กล้าม

“ไอ้โรคจิต ชอบเด็ก” เอ่อ....

“ไอ้ประสาท รอยสักปัญญาอ่อน” เอ่อ... ผมชักจะรู้สึกว่ามันคุ้นเกินไปแล้วนะ...

“พี่แทบิน...”ผมพึมพำเรียกชื่อคนที่เข้าข่ายทุกประการออกมา พี่ดองอุคกำลังด่าพี่แทบิน แต่ทำไมต้องด่าพี่แทบินซะขนาดนี้ด้วย พี่แทบินทำอะไร ถึงทำให้พี่ดองอุคเมาหัวราน้ำได้ขนาดนี้

แหม...ถ้าเสี่ยงถามออกไปอีก พี่แกจะให้คำใบ้มาเรื่อยๆแบบนี้อีกไหมน้า...

“พี่ดองอุค...”

“ไม่ต้องมาย้ำได้ไหมเล่า!” เหวย!! ผมยังไม่ทันได้พูดอะไรเลยนะ ทำไมพี่ต้องโวยวายขึ้นมาแบบนั้นด้วยล่ะ “ก็รู้แล้ว ไม่ต้องมาห้ามกันบ่อยๆด้วย!”

นี่พี่แกเมาหรือละเมอวะ ละเมอแรงด้วย ละเมอได้เป็นคอนเวอร์เซชั่นเลยทีเดียว = =

“ไอ้คนบ้า ฮึก!” เออ คุ้มดีคุ้มร้ายจริงเว้ย เมื่อกี้ก็โวยวาย โวยวายเสร็จก็ด่า แล้วก็ร้องไห้ต่อ = = ผมล่ะรู้สึกปวดประสาทจริงๆ “แล้วมันทำไมเล่า... ก็คนมันชอบ!”

.

.

.

.

.

หา????????????????????????????????????????????????????????

พี่ดองอุค...กำลังพูดถึงพี่แทบิน กำลังด่าพี่แทบิน และดูเหมือนในหัวพี่แก พี่แกกำลังคุยกับพี่แทบิน... แล้วพี่แกก็บอกว่า แล้วทำไมเล่า ก็คนมันชอบ... ก็แสดงว่า พี่แก...ชอบ...พี่...แท....บิน.............

.

.

.

พูดเป็นเล่นไป!!!!!

ผมไม่ได้จะว่าอะไรพี่ดองอุคหรอกนะ ไม่ใช่ว่าพี่ดองอุคไม่แมนหรอกนะ พี่ดองอุคอะเป็นที่คลั่งไคล้ของสาวๆจะตายไป แต่...ผมก็ไม่เคยคิดว่า สุดท้ายพี่จะมาชอบอะไรที่ใกล้ตัวขนาดนี้ พี่แทบิน...พี่แทบินเนี่ยนะ.... ผมไม่ได้ว่าพี่แทบินไม่หล่อ ไม่เท่นะ เพียงแต่...

สองคนนี้... หือ??? มันอยากจะร้องแบบนี้อะ หือ??? หือ??????

มันเกิดขึ้นตอนไหน สปาร์คได้ยังไง

พี่ดองอุคไม่เห็นเคยออกอาการอะไรสักอย่าง พี่แก...พี่แกดู...

...นางพญา = =

นี่ล่ะมั้ง ลักษณะของควีนที่ดี เหมือนกับว่าฉันต้องไม่แสดงออกว่าฉันชอบใคร ว่าฉันรักใคร ว่าตกลงแล้วฉันเลือกใคร เหมือนกับว่า...ยังไงก็จะไม่ยอมก้มหัวให้เด็ดขาด...

ผมกลืนน้ำลายลงคออย่างยากเย็น พี่ดองอุคชอบพี่แทบิน... แต่พี่แทบินชอบผม... ส่วนผมก็ชอบพี่เ....

เฮ้ย!!!! ไม่ใช่โว้ย!!!!! อย่าเมาดิวะ ไม่ได้ชอบ ไม่ได้ชอบ ก็บอกว่าไม่ได้ชอบ จะบ้ารึไง เมาไปต่อชื่อไอ้หื่นนั่นได้ยังไงกันเล่า

ผมถอนหายใจออกมาเบาๆ รู้สึกใจเต้นพิกลๆ แถมแก้มยังร้อนฉ่าไปทั้งสองข้างอีกด้วย

เฮ้อ...จะว่าไปผมก็เริ่มเสียวๆหลังนะเนี่ย

นางพญาขนาดนี้ ถ้าไม่ได้คนที่ตัวเองชอบเป็นของตัวเอง คุณพี่แกจะแผลงฤทธิ์ยังไงกันล่ะเนี่ย ผมล่ะหวาดเสียว ว่าจะสิ้นชีวาก่อนวัยอันควร = =

“แทบิน...”พี่ดองอุคพยุงตัวขึ้นก่อนจะหันมาทางผม นัยน์ตาพี่แกปรือจนผมไม่แน่ใจว่าพี่แกยังมองอะไรเห็นอยู่ไหน พี่ดองอุคจ้องหน้าผมอยู่พักใหญ่ - - พี่แกจะวิเคราะห์รูขุมขนผมหรอ

“นายมันบ้า ทำไม คนเขาจะชอบนายมันผิดรึไงกันเล่า นายมันทุเรศ ก็รู้ว่าฉันชอบ แล้วยังกล้ารับปากเท็ดดี้ แล้วไง อยากจะฆ่าฉันทิ้งรึไง!!” เป็นชุด = = พี่ดองอุคเงื้อมือขึ้นหมายจะฟาดใบหน้าผม ผมเบิกตากว้างก่อนจะรีบคว้ามือพี่แกเอาไว้ พี่ดองอุคสะบัดมือออกอย่างหงุดหงิด ผมไม่ใช่พี่แทบินครับ ได้โปรดหยุดโวยวาย

เหอ...บอกไปจะรู้เรื่องรึเปล่าก็ไม่รู้เลย

“ทำไม...ทำไมฉันต้องชอบนายวะแทบิน ฮึก!”พี่ดองอุคว่าพร้อมกับกำคอเสื้อผมแน่น ก่อนจะค่อยๆซบหน้าลงกับไหล่ผม เอ้า...เวรสิงานนี้ จะร้องไห้อีกนานไหมล่ะเนี่ย ไม่งั้นผมได้ค้างท่านี้จนเป็นหุ่นไปแน่ๆ

“พี่ดองอุค ปล่อยผมเหอะ”

“อิมแทบิน... นายมันเลวทราม” = = โว้ย ไมผมต้องโดนตลอดเลยวะ!! มารับกรรมอะไรแทนพี่แทบินก็ไม่รู้ เป็นชุดเลย “นายมันเลวทรามที่ทำให้ฉันชอบนาย...”

เอ่อ... มีข้อหานี้ในโลกด้วยหรอเนี่ย ไปชอบเขาแล้วก็หาว่าเขาเลวที่ทำให้ตัวเองชอบ...

สมแล้วที่เป็นพี่ดองอุค นางพญาผู้สง่างามและไม่เคยผิด =____=””

“ฉันเกลียดนาย...”พี่ดองอุคเงยหน้าขึ้นจ้องหน้าผมพร้อมกับยื่นหน้าเข้ามาใกล้ สีหน้าของพี่แกแสดงให้เห็นได้ชัดว่าพี่แกดูเคืองพี่แทบินแค่ไหน แต่แก้มที่แดงไปด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ และเปลือกตาที่ปรือฉ่ำขนาดนั้น ทำให้ผมรู้สึกว่ามันไม่ได้ดูเข้ากับสีหน้าแบบนั้นสักนิด

“พี่ดอ...อื้อ!!!”ผมร้องลั่นเมื่อริมฝีปากของคนตรงหน้าบดจูบลงมาอย่างรุนแรง นัยน์ตาผมเบิกกว้างอย่างตกตะลึง แต่ก่อนที่จะได้ทันดิ้นหรือผลักอะไร พี่ดองอุคก็ผละจากไปพร้อมกับล้มตัวลงนอนกับเตียงไป ราวกับเมื่อกี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เฮ้ย... ตกใจหมดเลย... ล่อเอาหัวใจเกือบวาย...

อยู่ๆพี่ดองอุคก็มาจูบแบบนี้... น่ากลัวชะมัด...

พี่ดองอุค... แสดงว่าเมื่อกี้จริงๆ พี่คงตั้งใจจะจูบ...พี่แทบินสินะ...

เฮ้อ... นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย ความรักของคนเรามันไม่เคยจะลงตัวเลยสินะ

แล้วมันเรื่องอะไรกันนะที่ทำให้พี่ดองอุคต้องมานั่งร้องห่มร้องไห้แบบนี้ พี่แทบินไปทำอะไรให้พี่ดองอุคกันถึงได้เป็นแบบนี้ หรือจะเป็นเพราะวันนี้ผม....ไปกระแซะพี่แทบิน...

เอิ่ม...

เอือก... น่ากลัวชะมัดเลยเว้ย...

นี่ยังดีที่ตั้งท่าจะตบพี่แทบินฉาดๆ ไม่ได้เรียกชื่อผมแล้วก็กระทืบๆเอา

แต่ให้ตาย...เรื่องนี้จะจบยังไงเนี่ย....

                ผมเหลือบสายตามองพี่ดองอุค... ตอนนี้พี่แกเมาสลบไปเรียบร้อยแล้ว แต่ผมเนี่ยสิ รู้สึกมีลางว่าคืนนี้จะหลับไม่ลงแหะ

                ผาง!

                ประตูห้องพี่ดองอุคเปิดออกพร้อมกับใครคนหนึ่งที่กำลังเดินเข้ามาด้วยสภาพที่ดูเมาไม่แตกต่าง... พี่เท็ดดี้... เอ๋...? และนั่น พี่เบ็กกี้กำลังพยุงพี่เท็ดดี้มางั้นหรอ

                “เฮ้ย...ดองอุค... หลับแล้วเรอะ” =_= นี่พี่เขาไม่เห็นผมเลยรึไงกัน

                “อ้าว... จียง... นายมาทำอะไรอะ” เมามากนะพี่ = = ผมมองพี่เบ็กกี้ที่มีสภาพเหมือนใกล้ตายที่ต้องมาแบกหมีควายเข้านอน

                “เมิงเดินดีๆสิวะไอ้เท็ด!”

                “ฮ่าๆ ก็กรูเมานี่หว่า” =__= เชื่อพี่เขาเลย...

                พี่เบ็กกี้ทุ่มพี่เท็ดดี้ลงกับเตียง แต่ทำอีท่าไหนไม่รู้ตัวเองถึงได้ลอยปลิวติดมือพี่เท็ดดี้ไปนอนทับอยู่บนหมีควาย พยายามดิ้นแต่แขนหมีก็ล็อคเอาไว้นิ่ง

                =[]=””

                ที่แท้... ไอเดียวายๆของพี่เท็ดดี้...

                ....มันมาจากชีวิตจริง....

                “เฮ้ย ไอ้จืด แกอย่าเข้าใจผิด!”เสียงพี่เบ็กกี้ดังลอยมา แต่ผมกลับเผยรอยยิ้มแห้งๆส่งกลับไปให้พี่เขา

                ผมว่า... ผมชักเป็นส่วนเกินแล้วล่ะ รีบกลับห้องไปหาไอ้เบ๊ดีกว่า....

                “ผมไปล่ะครับพี่...” ผมค่อยๆเดินจากไป โดยที่พี่เบ็กกี้ยังโวยวายไม่หยุด ผมเปิดประตูก่อนจะหันกลับไปมองพี่เขาทีหนึ่ง พี่แกพยายามอย่างยิ่งที่จะยื่นมือมาเหมือนให้ผมฉุดดึงพี่เขาออก... แต่ผมว่า... คู่เท็ดเบ็กก็แลดูดีนะครับพี่

                “โชคดีครับ” แล้วผมก็เดินจากไปก่อนจะปิดประตู...

                “เฮ้ย! เดี๋ยว!”

                ปัง!