[BBfic] Come be my 'CAT' Cp.9
posted on 09 Dec 2009 14:51 by whatever-kat in Fictionขอโทษที่หายไปนานพอตัว
แบบว่า สอบอยู่อะ 55555
วันนี้มาอัพให้ก่อน
อีกสองตอนก็จบแหละ
-----------------------
Chapter9
หลังจากผมพาจียงไปล้างตัวได้สำเร็จ ผมก็จับเขาแต่งตัว แล้วก็ลงมากินข้าวเช้ากัน
จังหวะที่จียงเดิน เขาก็เหมือนจะรู้สึกได้ถึงความเจ็บแปลบ เลยทำให้ต้องเกาะแขนผมอยู่ตลอด แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังหันมายิ้มให้ผมอยู่ดี...
...อ่า...น่ารักจัง...
"ท็อปโอปป้า ผมเป็นคนมาได้กี่วันแล้วอะครับ" จียงเอ่ยถามผมเสียงเบาขณะที่สายตาก็มองไปทางนาฬิกา ผมนึกทบทวนในใจ เอ...? วันนี้ก็น่าจะวันที่ 5 แล้วสินะ...
"ห้าได้แล้วมั้ง ทำไมหรอ"ผมถามเขากลับ ซึ่งจียงก็ก้มหน้าก้มตากินปลาทูน่ากระป๋องต่อไปโดยไม่ได้ตอบอะไรผมกลับมา เขานิ่งเงียบไปนาน ขณะที่ผมก็จ้องเขาไม่เลิก
"คงใกล้วันผมได้กลับแล้วล่ะมั้ง..."
ตึง!
ผมรู้สึกเหมือนมีค้อนหนักเป็นตันทุบหัวผมอย่างแรง ผมเงยหน้ามองเขานิ่ง แต่จียงก็ไม่ยอมสบตาผมตอบ ราวกับเขากำลังหลีกเลี่ยงที่จะพูดเรื่องนี้
"หมายความว่าไงจียง..."
"ก็... ไม่รู้สิครับ มันเป็นสัญชาตญาณนะฮะ ว่าท่านหัวหน้ากำลังจะลงมารับแล้ว"
หมับ!
"ไม่ ฉันไม่ให้นายไปไหนทั้งนั้น" ผมคว้าเขาเข้ามากอดเอาไว้ในทันที มือเล็กเกาะไหล่ผมเอาไว้หลวมๆ เป็นท่าทีที่แปลกไป มันชวนให้ผมรู้สึกเศร้าไปด้วย...
...นายอย่าจากไปไหนนะ...
ฉันต้องทนไม่ได้แน่ๆ...
"ท็อปโอปป้า... สักวันผมก็ต้องไป"
"ไม่ ฉันจะไม่ให้นายกลับไป..."
"ท็อปโอปป้า..." จียงเรียกผมเสียงอ่อย ขณะที่ผมกลับกอดเขาแน่นขึ้น จียงถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เหมือนกับตัวเขาเองก็ไม่ได้อยากกลับไป หากแต่มันเป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้
"ฉันจะไม่ให้นายไปไหนทั้งนั้น นายต้องอยู่กับฉัน จียง" ผมเอ่ยต่อ ทำให้จียงถอนหายใจหนักขึ้น เขาค่อยๆสวมกอดผม แต่ผมกลับรู้สึกว่าอ้อมกอดนี้มันเศร้าเหลือเกิน...
"นายจะไปใช่ไหม..."
"มันเป็นหน้าที่ท็อปโอปป้า แต่ผมก็มีความสุขมากที่ได้อยู่กับคุณ..."
"นายจะทิ้งฉันไปจริงๆหรอ"
"คุณไปกับผมไม่ได้... และผมก็อยู่กับคุณไม่ได้เหมือนกัน..."จียงเอ่ยตอบผม แต่ผมรู้สึกเหมือนผมกำลังจะร้องไห้ออกมา ผมค่อยๆผละจากก่อนจะสบตาเขา นัยน์ตาใสแป๋วคู่นั้นยามนี้แลดูมีความเป็นผู้ใหญ่มากกว่าผมเสียอีก ผมทอดถอนหายใจออกมา
"ฉันมีเวลาเหลือเท่าไหร่..."
"คงสองสามวัน..." จียงเอ่ยตอบกลับ ทำให้ผมรู้สึกเหมือนหัวใจผมถูกขยี้ลงอย่างแรง
ทำไมความจริงมันโหดร้ายอย่างนี้...
สองสามวัน... แค่สองสามวัน....
ให้เวลาผมสักปีหนึ่ง ผมยังไม่รู้จะทำใจได้ไหม แต่นี่...สองสามวัน...
"ถ้าหัวหน้านายลงมา นายต่อรองอยู่ต่อไม่ได้หรอ..."
"ท็อปโอปป้า..." จียงเรียกผมเบาๆ เป็นเชิงว่าเป็นไปไม่ได้ ทำให้ผมถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่
"งั้นสองสามวันนี้ ฉันจะไม่จากนายไปไหนเป็นอันขาด..." ผมตอบเขากลับ ทำให้จียงมองผมนิ่งอย่างงุนงง ก่อนที่เขาจะขยับรอยยิ้มขึ้นจางๆ ทั้งสุขสมและเศร้าสร้อยให้เวลาเดียวกัน
...เวลามันจะหมดลงแล้วจริงหรอเนี่ย...
...ไม่นะ อย่าหมดลงเด็ดขาดนะ...
ผมไม่ยอมจริงๆนะ
วันนี้ผมโดดเรียนพาจียงออกไปเที่ยวอีกครั้ง สอบไม่ผ่านก็ช่างหัวมัน ไม่มีสิทธิ์สอบก็ช่างมัน แต่ผมจะไม่ยอมสูญเสียเวลาที่จะอยู่กับจียงไปเป็นอันขาด
วันนี้ผมพาเขาขึ้นรถใต้ดินมาเที่ยวตลาดเมียงดง ตลอดเวลาผมถ่ายรูปเขาเอาไว้ทุกท่วงท่า จนเขาต้องยกมือปิดหน้าด้วยความอาย ที่ผมเล่นถ่ายรูปเขาทุกอิริยาบถแบบนี้
"พอแล้วฮะ พอแล้ว"จียงเอ่ยห้าม ทำให้ผมยอมเก็บกล้องลง ผมยกยิ้มขึ้นให้เขา
พอพวกเราลงจากรถไฟ ผมก็พาเขาเดินไปที่ตลาด ร้านค้ามากมายเรียกสายตาจียงได้ตลอด เขาดูตื่นตาตื่นใจกับสิ่งรอบข้างไปหมด จนไม่รู้ตัวว่าโดนผมแอบถ่ายรูปอีกแล้ว
"ท็อปโอปป้า จะถ่ายผมเยอะไปแล้วนะครับ"เขายกมือขึ้นปิดหน้าอย่างเขินอาย แต่ผมกลับเห็นว่ามันช่างน่ารักเหลือเกิน ถ้าไม่ติดว่าอยู่กลางตลาด ผมจับจูบไปแล้วจริงๆด้วย
"งั้นเราถ่ายคู่กันไหมล่ะ" ผมเอ่ยถามเขาต่อ ทำให้จียงพยักหน้าตอบรับผมกลับมา ผมกอดคอก่อนจะยื่นมือออกไปเพื่อถ่ายรูป ผมลอบมองจียง เวลานี้เขามีสีหน้าเขินอายอย่างเห็นได้ชัด จนทำให้ผมลอบยิ้มขึ้นจางๆ
มันจะเป็นแบบนี้ตลอดไปไม่ได้หรอ...
หลังจากเดินไปสักพัก ผมก็ซื้อขนมปลาให้เขากิน จียงดูจะงงว่ามันคืออะไร แต่พอเขากัด ก็ถึงกับหน้าแดงปรี๊ดเพราะมันร้อน ทำให้ผมหัวเราะร่วนใหญ่
"อ่า....ท็อปโอปป้าอ่า..."เขางอแงเมื่อรู้สึกเหมือนลิ้นพอง ผมหัวเราะใหญ่ที่เห็นเขาเบะปากแบบนั้น แต่จะว่าไปมันก็...เซ็กซี่ใช่ย่อยเลยนะ
แก้มแดง ปากแดง น้ำตาคลอ...
...นี่ผมเป็นพวกซาดิสม์ปะเนี่ย -*-
"เจ็บลิ้นอ่า" เขาว่าพร้อมกับสูดน้ำมูกที่กำลังไหลลงมาเพราะน้ำตาไหล ยิ่งดูก็ยิ่งเหมือนเด็ก เด็กน้อย...ไร้เดียงสา... ผมดึงเขาหลบผู้คนก่อนจะโน้มลงจูบในทันที
จียงหลับตาปี๋เมื่อผมสอดลิ้นเข้าไป ทันทีที่ผมแตะโดนลิ้นของเขา เขาก็สะดุ้งเกาะไหล่ผมแน่น แต่หลังจากที่ผมหยอกล้อเขาไม่นาน จียงก็เริ่มเคลิ้มตาม และเปลี่ยนจากมือที่เกาะ มาคล้องรอบคอผมแทน
"หายเจ็บยัง..." ผมถามเขา คราวนี้จียงก้มหน้างุดก่อนจะพยักหน้าตอบผม จริงๆแล้วจูบกันไม่ได้ทำให้หายเจ็บหรอก แต่มันทำให้เขาลืมเจ็บมากกว่า
"กินอีกชิ้นไหม"ผมถามเขา แต่จียงกลับส่ายหัวรัว ท่าทางจะกลัวเจ็บอีก ผมหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนจะกินขนมปลาชิ้นที่สอง "นี่ อยากไปไหนเป็นพิเศษรึเปล่า"
"แค่มีคุณอยู่ด้วย ผมก็โอเคแล้วฮะ" คำตอบของผม ทำให้ขนมปลาชะงักคาปากผม ผมหันไปมองเขา ซึ่งเขาก็ขยับรอยยิ้มกลับมาให้ผม
...นายกะฆ่าฉันรึไงจียง...
ผมฝืนยิ้มกลับไปให้เขา ก่อนจะจับมือเขาให้แน่นขึ้น
ผมพาเขาไปซื้อของเล็กๆน้อยๆ ทั้งหมวก นาฬิกา สร้อย สร้อยข้อมือ แหวน ไม่รู้สิ แต่ผมก็อยากซื้อให้เขา แม้เขาอาจจะมีเวลาใส่ไม่มากนัก แต่ผมก็อยากที่จะซื้อให้เขา
"อะ นี่ ฉันใส่ไว้ให้นายนะ" ผมว่าพร้อมกับเอากระดิ่งอันเล็กๆติดที่ปลอกคอของเขา ทำให้จียงยู่หน้าอย่างไม่พอใจ
"ผมเหมือนหมาเลยอะ" ผมหัวเราะกับคำกล่าวของเขา
"ฉันติดเพื่อที่ฉันจะได้รู้ไงว่านายอยู่ไหน"ผมบอกเขา ทำให้จียงมองผมตาใสแป๋ว "เมื่อไหร่ที่ฉันได้ยินเสียงกระดิ่งนี้ ฉันจะได้รู้...ว่านายอยู่ใกล้ๆ..."
"..."
"นี่..."
"งั้นถ้าคุณได้ยินกระดิ่งพวกหมา ผมก็อยู่ใกล้ๆคุณสิ"จียงว่าพร้อมกับเบะปาก ทำให้ผมหัวเราะออกมา
"ไม่หรอก... ถ้าเป็นกระดิ่งของนาย ฉันก็จะรู้ว่ามันเป็นของนาย..."ผมเอ่ยพร้อมกับดีดกระดิ่งที่คอเขาเบาๆ จียงดูจะไม่ปลื้มในกระดิ่งนี้นัก แต่เขาก็ไม่ว่าอะไร
ผมพาเขาเดินต่อไปเรื่อยๆ ก่อนที่เขาจะสะดุดอยู่ที่หน้าร้านรองเท้าร้านหนึ่ง เขาต้องมองรองเท้าข้างในอย่างสนใจ จนผมต้องจูงนำเขาเข้าไป
ผมคุยกับคนขายว่าเอาไซส์ประมาณนี้ ก่อนที่เขาจะหยิบมาให้ แล้วผมย่อตัวลงข้างๆจียง ผมถอดรองเท้าให้เขา ก่อนจะลองใส่คู่ใหม่ให้เขา
"ใส่โอเคไหม"ผมถามเขา ซึ่งจียงก็พยักหน้าตอบกลับมา "ชอบรึเปล่า"
"ชอบครับ แต่...อีกเดี๋ยวผมก็จะไปแล้ว..."
"..."
"ไม่ต้องซื้อก็ได้มั้งฮะ"
"งั้นเอาคู่นี้ครับ ฝากเก็บคู่เก่าด้วยนะครับ จะใส่ไปเลย" จียงเบิกตากว้างมองผมอย่างตะลึง ขณะที่ผมหันไปยิ้มให้กับเขา
"ท็อปโอปป้า..."
"นายจะต้องไม่จากไปเร็วๆนี้จียง สัญญากับฉันสิ"
"ท็อปโอปป้า คุณทำให้ผมลำบาก.."
"สัญญากับฉัน จียง"ผมพูดกับเขาแบบกึ่งบังคับ ทำให้จียงเม้มปากแน่น ก่อนจะส่ายหัว...
"ผมโกหกไม่ได้ท็อปโอปป้า..." คำกล่าวของเขาทำให้ผมก้มหน้านิ่งลง จียงซบหน้าลงกับมือของเขา ผมถอนหายใจออกแรงๆทีหนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นไปจัดการจ่ายเงินให้เรียบร้อย คนขายแลดูสงสัยมากว่าพวกผมเป็นอะไร แต่เขาก็ไม่กล้าที่จะเอาถาม ผมรับกล่องรองเท้าที่ใส่รองเท้าคู่เก่ามา ก่อนจะเดินมาทางจียง ผมคว้าแขนเขาก่อนจะลากเดินออกจากร้านไปทันที
...แย่ชะมัด...
...เพราะเขาเป็นเทวดาใช่ไหม...
...แม้แต่โกหกให้ผมดีใจ เขาก็ทำไม่ได้...
เพราะแบบนั้นใช่ไหม...
น้ำตาผมค่อยๆไหลลงมาช้าๆ แต่ผมก็พยายามกล้ำกลืนมันกลับไป ผมไม่ได้หันกลับไปมองว่าคนเบื้องหลังผมในยามนี้เป็นไงบ้าง ผมเพียงแค่ลากเขาไปเรื่อยๆ ก่อนจะปาดน้ำตาตัวเองทิ้ง แล้วจึงหันกลับไปมองเขา จียงก้มหน้างุด จนผมต้องขยับตัวเข้าไปใกล้ ค่อยๆประคองหน้าเขาให้เงยขึ้นช้าๆ
ดวงตาใสคลอไปด้วยน้ำตา แก้มเนียนมีรอยน้ำตาไหลเป็นทาง....
ผมกลืนน้ำลายลงคออย่างยากเย็น แค่เห็นเขาร้องไห้ผมก็ปวดใจแทบบ้า
"ฉันขอโทษ..."ผมพึมพำบอกเขาเบาๆก่อนจะดึงเขาเข้ากอด "ฉันขอโทษที่อารมณ์เสีย..."
"...ฮึก..."จียงร้องไห้กับอกผมไปเรื่อยๆ ขณะที่ผมก็พยายามกรอกตาขึ้นให้น้ำตามันไหลกลับไป แต่มันก็ไม่สามารถ สุดท้าย...น้ำตาผมมันก็ค่อยๆหลั่งลงมา...
"ฉันขอโทษ หยุดร้องเถอะนะ"
"...ฮึก... ผมไม่อยากไป..."
"..."
"ผมไม่อยากกลับไป ผมอยากอยู่กับท็อปโอปป้า..." ให้ตายสิจียง ทำไมนายพูดแบบนี้กับฉัน นายกะฆ่าฉันให้ตายเลยรึไงกัน ทำไมนายทำแบบนี้...
ผมกระชับอ้อมแขนแน่นขึ้นก่อนจะกลืนน้ำลายลงคออย่างยากเย็น
"ผมไม่อยากกลับ...ฮึก..."
ผมลูบหัวจียงผ่านฮู้ดเบาๆ ก่อนจะโน้มลงจุมพิต ผมหลับตาลงชั่วครู่ขณะถอนหายใจ และเมื่อผมลืมตาขึ้น ผมก็เห็นใครบางคน กำลังจ้องมาทางผม...พร้อมกับรอยยิ้ม...
นายคนนั้นอีกแล้ว....?
เขาส่งยิ้มตรงมาทางผม แต่ยิ้มของเขาแลดูเศร้าสร้อยเหลือเกิน และเพียงไม่นาน เขาก็หายไปกับฝูงชน ผมกวาดตามองหาเขาไปรอบๆ แต่ก็ไม่เจอเขาอีกแล้ว...
...ใครกัน...
"ท็อปโอปป้า..."จียงค่อยๆผลักผมออกก่อนจะปาดน้ำตาทิ้ง "ผมขอโทษ..."
"ขอโทษทำไมจียง..."
"ขอโทษที่ทำให้คุณต้องเสียน้ำตา..." คำตอบของเขาทำให้ผมถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะขยับรอยยิ้มขึ้น
"ไม่หรอก... ฉันทำให้นายร้องไห้มากกว่าอีก"
"..."
"เราไปกินเค้กกันต่อไหม นายชอบกินเค้กไม่ใช่หรอ" ผมถามเขา ซึ่งจียงก็พยักหน้าตอบผมกลับมา ทำให้ผมพาเขาเข้าร้านเค้กเป็นร้านต่อไป
เราต้องไม่เสียเวลาร้องไห้อีกแล้ว เวลาของพวกเรากำลังจะหมดลงแล้วนะ
จะมัวเสียเวลาทุกข์ใจแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด...
เวลาทั้งวันหมดไปรวดเร็ว และในตอนนี้ ทั้งกล้องก็มีภาพจียงกับผมเต็มไปหมด ผมนั่งอยู่บนโซฟาขณะที่จียงก็นอนตักผม ผมลูบหัวเขาไปเล่นๆ ขณะที่มือก็กดดูรูปไป
"วันนี้มีความสุขจังนะฮะ" จียงเอ่ยขึ้นขณะที่เอื้อมมือมาจับหน้าผม ผมก้มลงมองเขาก่อนจะยิ้มส่งไปให้
"ใช่...ฉันก็มีความสุขมาก..."
"แล้วคืนนี้ ท็อปโอปป้าจะทำแบบเมื่อคืนรึเปล่า..."
.
.
.
.
อ่อก... จียง นายอย่าพาซื่อให้มากได้ไหม...
ถามแบบนี้ กะฆ่ากันเลยรึเปล่า?
"เอ่อ...อย่าเลย เดี๋ยวเหนื่อย... พรุ่งนี้วันเสาร์ น่าจะได้ไปไหนด้วยกันอีก"
"อืม... ก็ได้ฮะ"จียงเอ่ยตอบกลับพร้อมกับยิ้มส่งมาให้
แม้ผมจะตอบไปว่าอย่าเลย แต่เล่นมายิ้มกันแบบนี้ อยากให้ผมจับกดรึยังไงกัน!!
Trrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr
มือถือผมแผดเสียงลั่น ขั้นจังหวะความกระอักกระอวนใจของผมได้เป็นอย่างดี ผมหยิบมือถือขึ้นมามอง และก็พบว่าเป็นยองเบ...
"หือ? มีอะไร?"
"ท็อป! เขามาแล้ว!!"เสียงยองเบที่ดังมา ฟังดูตื่นตระหนกจนทำให้ผมได้แต่ขมวดคิ้วยุ่ง อะไรของมันวะ ใครมากัน ถึงได้เสียงตื่นขนาดนั้น
"ใครมา?"
"เขาคนนั้น คนที่จะมารับซึงรีกับจียง เขามาแล้ว!!" คำตอบของยองเบทำเอาผมตัวชาวาบ นัยน์ตาผมเหลือบมองใบหน้าใสซื่อของคนตรงหน้า จียงกำลังมองผมกลับมาด้วยสายตาคำถาม เขาไม่เข้าใจในท่าทางของผม ผมวางสายยองเบไปโดยไม่ได้เอื้อนเอ่ยอะไรตอบกลับ ก่อนจะคว้าร่างบางตรงหน้าขึ้นกอดทันที
"เกิดอะไรขึ้นหรอฮะ ท็อปโอปป้า" จียงเอ่ยถามผมอย่างงุนงง แต่มันทำให้ผมกอดเขาแน่นขึ้น
"เขามาแล้วจียง..."
"เขา?"
"คนที่จะมารับนาย..." ผมกระซิบบอกเขาเสียงทำให้จียงตัวชาวาบ เขาดันตัวออกมองหน้าผม แต่ผมกลับรีบรั้งเขาเข้ากอดใหม่
"ท็อปโอปป้า..."
"ฉันจะไม่ปล่อยนายเด็ดขาด ฉันจะไม่มีวันปล่อย..."
"ท็อปโอปป้า..."จียงเรียกผมเบาๆ ขณะที่แขนเล็กก็กอดผมตอบแน่นขึ้น ผมกดหัวเขาแนบอก ไม่อยากให้เขาผละห่างจากผมแม้เพียงวินาทีเดียว...
สองสามวัน...ผมก็ทำใจไม่ได้...
แต่นี่...ความจริงมันมีเพียงแค่วันเดียวเท่านั้น....
....วันเดียวเท่านั้น...
ให้ผมมากกว่านี้ไม่ได้หรอ...
กริ๊ก!
ประตูบ้านผมถูกเปิดออกทั้งๆที่ผมก็ล็อคไว้ตามปกติ ผมเหลือบสายตามองคนที่กำลังจะมาเอาจียงไปจากผม... ชายที่เดินเข้ามาทำให้ผมตะลึง...
"นาย..." ผมตะลึงอ้าปากค้างพูดอะไรต่อไม่ออก
"จียง..."ชายคนนั้นมีน้ำเสียงอ่อนโยน จนทำให้ผมที่ฟังอยู่เกือบจะเผลอปล่อยร่างในอ้อมแขน จียงผลักผมออกเบาๆก่อนจะหันไปมองทางต้นเสียง... จียงกลืนน้ำลายลงคอก่อนที่น้ำตาจะเริ่มรื้อขึ้นคลอเบ้า
"นายต้องกลับแล้วนะ ซึงรีกลับไปแล้ว..."
"หัวหน้าแดซอง..."จียงเรียกชื่ออีกฝ่ายออกมาด้วยเสียงสั่นเครือ เขาค่อยๆลุกไปจากผม แต่ผมก็คว้าเขากอดเอาไว้ ทำให้จียงน้ำตาไหลนองหน้าลงมา
"จียง..."
"ไม่ ผมไม่ให้เขาไป"ผมกอดรั้งจียงไว้แน่น แต่จียงกลับตัวแข็งทื่อไร้ปฏิกิริยาตอบโต้ จนผมต้องเงยหน้าขึ้นมองเขา ใบหน้านวลขาวซีดเผือด มีน้ำตาไหลอาบแก้มทั้งสอง แต่นัยน์ตาของเขาไม่ได้มองมาที่ผมเลย
"ท็อปโอปป้า คุณต้องปล่อยผมแล้วนะฮะ"
"ไม่ ฉันไม่ให้นายไปเด็ดขาด"ผมโวยวายขึ้นขณะที่ขอบตาผมก็ร้อนผ่าวขึ้นทุกที "นายมองหน้าฉันสิจียง มองฉันสิ"
"...ผมมองไม่ได้"
"มองฉันสิจียง... มองฉันสิ" นัยน์ตาใสซื่อนั่นเคลื่อนลงสบสายตาผม ก่อนที่น้ำตามากมายจะหลั่งไหลลงมาเพิ่ม ทำให้ผมเข้าใจเหตุผลที่เขาไม่กล้ามองผม น้ำตาของเขา... มันทำให้ผมรู้สึกใจหายเหลือเกิน
"คุณต้องปล่อยผมแล้วนะฮะ"
"ฉันไม่ให้นายไป"
"ซึงฮยอน นายจะห้ามเขาไม่ได้หรอกนะ"เสียงอ่อนโยนดังมา ยิ่งทำให้น้ำตาผมไหลรินออกมา น้ำเสียงของเขา มันทำให้ผมยิ่งเศร้า เพราะมันกำลังบอกผมว่า ยังไง ผมก็ไม่มีทางรั้งเขาไว้ได้อย่างแน่นอน ทุกสิ่งจะเป็นไปแบบนั้น นั่นคือสิ่งที่คนๆนั้นกำลังบอกผม
ผมเงยหน้าขึ้นมองจียง แต่เขาก็ยังคงไม่กล้ามองหน้าผม
"จียง... ครั้งสุดท้าย... นายมองฉันจะได้ไหม"ผมอ้อนวอนเขา ทำให้จียงค่อยก้มหน้าลง หยาดน้ำตาหยดลงบนใบหน้าผม ผมพยายามฝืนยิ้มส่งกลับไปให้เขา...
"ฉันรักนายนะ..."
"ฮึก...ผมก็รักคุณ ท็อปโอปป้า..."แล้วจียงก็โน้มหน้าลงจูบปากผมเบาๆราวกับจูบนี้...เป็นจูบลา จูบสุดท้ายเท่านั้นที่เขาจะให้ผมได้ แขนผมค่อยๆปล่อยเขาไป ทำให้เขาลุกขึ้นเดินไปหาแดซองคนนั้น แดซองถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะยกยิ้มเศร้าขึ้นให้กับผม
"ขอโทษนะซึงฮยอน แต่ยังไงฉันก็ต้องเอาเขากลับ"
"..."
"ลาก่อน ท็อปโอปป้า..."เสียงหวานเอ่ยลาเสียงเศร้า ผมมองตามเขาไป จนจียงเดินออกไปนอกบ้าน ผมลุกขึ้นจะวิ่งตามเขาไป หากแต่แดซองกลับยกมือขึ้นห้ามผมพร้อมกับยิ้ม...
"คนยังไม่ตาย ผ่านไปไม่ได้..."
"แต่นั่นประตูบ้านผม..."
"ไม่ เวลานี้มันไม่ใช่"แดซองเอ่ยตอบกลับพร้อมกับส่งยิ้มมาให้ผม แล้วเขาก็เดินจากไปพร้อมกับปิดประตูลง ผมรีบเปิดประตูออกอย่างรวดเร็วพร้อมกับวิ่งออกไป ...แต่ก็ไร้ซึ่งผู้คน...
ไม่มีใครอยู่แถวนั้น ไม่มีใครอยู่บริเวณนั้น...
...ทุกอย่างล้วนว่างเปล่า...
ผมปาดหยาดน้ำตาบนหน้า... น้ำตาของจียงที่หยดลงบนหน้าผม... สิ่งสุดท้ายของเขาที่ติดอยู่บนตัวผม... น้ำตาของเขา...
...ผมปวดใจเหลือเกิน...
------------------------------------
เศร้าไหม....?